شنبه کار را شروع کنیم. یکشنبه ادامه‌اش بدهیم.

دوشنبه را تعطیل کنیم. حتی اگر آن خارجی‌های فلان فلان شده درست در همین روز کار و بار از سر بگیرند.

سه شنبه‌ها که اصلاً روز خروجی است و موقع بالا و پایین کردن‌های آقای ایمان.جیم، دبیر محترم تحریریه! در نتیجه باید کار کرد.

چهارشنبه حس خوشی دارد، چون فردایش پنج شنبه است. تا ظهر کار کردن پنج‌شنبه‌ها هم تا حالا کسی را نکشته است؛ مگر اینکه از پل مدیریت رد شده باشد یا در قوی‌ترین مردان ایران حضور بهم رسانده باشد!

جمعه‌ها خوش است؛ خواب و کارهای عقب‌افتاده‌ای که هیچ‌وقت موقع انجامش می‌نرسد!

این یک هفته استاندارد است. فقط نمی‌دانم چرا اجرایش نمی کنند.

شما خبر دارید چرا؟