امکان دو اشتباه وجود دارد؛
طرفداران رئیسجمهور جدید مثل شعارهایی که در خیابانها سر دادند، انتظار داشته باشند او سوپرمن باشد و در زمانی بسیار کوتاه جامعه ایران را از انواع و اقسام بلایای اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی نجات بدهد.
طرفداران جریان مخالفِ رئیسجمهور جدید با تحلیلها، رفتارها و ایجاد فضای غیرعاقلانه، او را در مقابل رهبری قرار بدهند.
به یک گزاره بدیهی توجه کنید؛
او رئیسجمهور کشور و همه مردم ایران است.
نطقهای انتخاباتی میگوید:
*ما در بدترین وضع موجود در تاریخ به سر میبریم. در وضعیت و کشوری که به گفته رئیسجمهورهای احتمالی هیچ چیز مثبتی در آن وجود ندارد.
*همه کاندیداها مدعی هستند که برای برونرفت کشور از بحران فعلی راهحلهای فوری، میانمدت و بلندمدت دارند. همه میگویند ما در همه لحظات 8 سال، 16 سال و 24 سال گذشته نگران بودیم که کشور دارد به عقب برمیگردد، ارزش پول ملی کم میشود، تورم بالا میرود و ... .
یک پرسش: واقعا اگر این همه نگران ما هستید، تمام این سالها چرا خاموش بودید؟ چرا راهکارهای معجزهوارتان را رو نکرده بودید؟ چرا اعلام بحران نکردید؟ چرا خودتان را فدا نکردید تا الان این اتفاقات نیفتاده باشد؟ همه این سالها شما کجا بودید؟ ما کجا بودیم؟
